Wie het schoentje past

Rustig liep de man over de straat.
Hij had geen onderbroek aan, maar dat wist niemand, en niemand zag het.
Hij liep gewoon over straat, een man in een net pak, met een das en een aktetas in zijn linkerhand.
Maar zonder onderbroek.

Hij voelde zich zo subversief, zo moedig, zo zondigend tegen de regels van goed fatsoen.
Zachtjes neuriede hij iets van Bach.
Dat maakte het geheel af, vond hij, zo geciviliseerd en dan zonder onderbroek. De pretlichtjes in zijn ogen waren wel voor iedereen zichtbaar, en vriendelijk glimlachte de mensen terug.

Waarom lachen ze, dacht de man angstig, zouden ze het merken, de aria in zijn hoofd verstomde. Een heer keek hem glimlachend aan en het leek alsof hij iets spottends in de blik had.
Onwillekeurig voelde de man aan zijn rits, ze was toch toe? Er hing toch niets buiten?
Zweet parelde op zijn voorhoofd. Hij ging vlugger lopen, en drukte zich tegen de gevels, zijn handen beschermend voor zijn kruis.
De mensen keken hem bezorgd aan, sommige staarden en er was zelfs een dame die de straat overstak.
Schichtig keek hij om zich heen. Overal zag hij nu mensen. Ze keken naar hem, ze fluisterden tegen elkaar. Ze wisten het! Ze lachten hem uit, ze konden het zien, ze wisten het, hoe kon dat nu, waarom toch? Waarom?

‘Nee, ik heb geen onderbroek aan’ riep de man uit en begon te huilen.

Schokschouderend liep hij naar huis en sloot zich op voor de rest van zijn leven.

Innerlijke transitie

'Maar we gaan een compost-toilet installeren, en dat is echt wel voor de meer geoefende transitionele mens.'
Kelly twijfelde wel even over de term 'transitionele mens' maar het klonk wel chique en ze wou indruk maken op de man die voor haar zat.
Edward zuchtte, en wreef in zijn lange, grijze haar. 'Je verzuipt in uiterlijkheden, Kelly kind,' zei hij. 'Je moet terug naar de bron, terug naar je eigen innerlijke zelf. Voor jou is een composttoilet een BMW, de patserwagen van de alternatieve elite, jouw manier om te zeggen dat je meer bent, beter, gerichter en consequenter, terwijl je pas één mens bent als je het hoogste bewustzijn en de amoebe in harmonie samengaan.
Je moet op zoek gaan naar de Innerlijke Transitie, Jouw Innerlijk Transitie. En die persoonlijke weg die je zal moeten bewandelen zal niet eenvoudig zijn. Kies niet de landweg met de bessen, maar durf af te wijken van het pad dat je voor jezelf hebt uitgestippeld, durf risico te nemen, Kelly, zing voor de tomatenplanten, declameer poëzie op de grote markt, bundel al de indrukken tot een mooi en harmonieus geheel, tot een eenheid die je een gevoel van rust geeft.'
'Zullen we nu samen op zoek gaan? Kelly, Wil je samen met mij een risico nemen, in vertrouwen?'

Hij keek Kelly aan, en streek met de achterkant van zijn hand over haar wang.
Kelly sprong op, het was al laat, en meneer Janssens wachtte met het eten, ze was al veel langer weggebleven dan ze gezegd had.

Thuis had meneer Janssens een verrassing, fritjes van de frituur, want de boog moet niet altijd gespannen zijn, toch?

Terwijl ze haar berepoot opat, met veel mamoetsaus dacht ze dat dat Eduard dat waarschijnlijk niet bedoelde met afwijken van het uitgestippelde pad, maar de amoebe in haar vond het allemaal best.