If you can't beat it, eat it!

Kelly was blij dat ze er eens veertien dagen tussenuit was geweest, en het had blijkbaar toch alleen maar geregend hier in België, dus ze had niets gemist. Maar toch was het pretig om weer thuis te zijn, en nieuwsgierig liep ze naar haar tuin. Wat zag die er fris groen uit, en vol. 
Maar waar waren haar planten? Vreemde groene grassen verstikte de erwtjes, er waren veel meer netels dan ze twee weken geleden had laten staan voor bloedzuiverende netelsoep. En die stevige plant met grote bladeren die ze zo mooi  vond dat ze hem uit de berm had gegraven en in haar border had gezet stond nu in heel haar tuintje.
Dit kreeg ze nooit meer goed, en straks kwamen de vrienden van leef lekker Zonder pesticides (llZp). Als een waanzinnige begon Kelly te wieden.

Na een kwartiertje zakte ze hijgend door haar knieën, er was geen beginnen aan, wat zouden ze straks wel van haar denken, zo'n slordige tuinvrouw hadden ze waarschijnlijk nog nooit gezien.
Wat later stonden ze allemaal te kijken terwijl  Kelly zich verontschuldigde, en iets over invasie van onkruid mompelde.

'Onkruid bestaat niet, lieve schat,  kijk toch eens wat een meerwaarde hier op jouw stukje grond. Daar kan je toch alleen maar dankbaar voor zijn' zei Eline, 'oh, je hebt zelfs distels, weet je dat dat een waardplant is voor de baby's van de distelvlinder? Schattig toch, misschien hebben die rupsjes ook jouw zonnebloemen daar opgegeten.' Kelly piepte iets, ze had nog niet gezien dat haar mooie zonnebloemen kaalgevreten waren, en wie noemt rupsen nu baby's? Fons had een al een stukje netel afgebroken, 'heerlijk gesnipperd in de sla' riep hij verrukt. 'En die', vroeg Kelly, wijzend naar de grote stengels met mooie blaren 'wat is dat, mag dat weg?'
'Japanse duizendknoop' kirde de dames in koor, 'onverwoestbaar, kan zelfs tegen round up, haha dit is de natuur die een middelvinger maakt tegen Monsanto. ' Maar er is zo veel' kreunde Kelly. 'Lekker als spijs, zoals rabarber' zei Fons wiens mond nu vol met vogelmuur zat, want dat is zo lekker fris, en zit boordevol ijzer!
'Maar waar zijn mijn koolrabi's ' Kelly huilde nu bijna. Ze keek naar de kaalgegeten stengeltjes van wat eigenlijk mooie, lekker koolrabi's hadden moeten zijn. Ze wou precies niets meer horen en begon onkruid tussen de aardbeien uit te trekken.
'Aaaaaaaah, niet doen, kortzichtig mens' van schrik gooide Kelly de uitgetrokken plantjes op de grond. Barbara bukte zich en raapte ze liefdevol op. 'zeweetnietwatzedoetschattie' fluisterde ze tegen de plantjes. Dat is wel zevenblad, en dit zuring, en daar ligt nog wat hondsdraf.' Terwijl Barbara een beetje grond los woelde om de planten terug uit te planten, raapte Fons ook een deel van de plantjes op. 'Heerlijk in salade, in kleine stukjes!' 'Jammer dat al die broccoliplantjes in de weg staan, je zou veel meer wild voedsel kunnen oogsten, met een beetje geluk krijg je rupsen van het grote koolwitje, een mooie vlinder, en meer plaats voor herderstasje en hagewinde. '

Kelly droop af.  Zou netelgier ook tegen bemoeizieke onkruidlovers helpen?

Dagen zonder vlees

Kelly zou dit jaar volledig gaan voor de 40 dagen zonder vlees.  Ze zuchtte, want eenvoudig werd het niet. Konden ze die vasten niet in de zomer plannen, wanneer er veel groenten waren?
 Dat leek haar een stuk interessanter, met een glas rosé op een terras, een slaatje met grijze garnaal, verse tomaten, gegrilde asperges, peultjes en jonge worteltjes, een fris wit wijntje.

'Tssssss' deed één van de vriendinnen waarmee Kelly had afgesproken om vegetarisch vastenrecepten uit te wisselen. 'Toch geen wijn, ik doe geen alcohol deze 40 dagen, heerlijk je lijf eens ontgiften. afkicken van die dagelijkse drang naar een glas.'
'Garnalen?' riep een andere vriendin onthutst, 'Toch geen vis dat is even erg als vlees, misschien wel erger!'
Kelly vond niet dat een garnaal echt vis was, maar ze besefte wel dat de vriendinnen gelijk hadden. In gedachte schrapte ze alcohol en vis van haar menu. En garnalen.

'Ik doe geen suiker', zei een andere vriendin, Brigitte Raskin stelde dat min of meer voor in de Standaard. Wij zijn hier in het Westen zooooo afhankelijk van suiker, overal zit suiker is, volgens mij werkt dat jeugddelinquentie in de hand. Cola als opstap naar overvallen op geldautomaten met doden en gewonden tot gevolg. En moeders laten dat dezer dagen allemaal maar gebeuren.

Kelly knarsetandde,  zo'n vaart zou het wel niet lopen, maar je hoorde wel meer en meer dat suiker echt niet goed was. Stond er laatst geen artikel in een magazine dat ze bij de kapper had gelezen?

Haar maag gromde een beetje, maar Kelly visualiseerde een taartpunt met een groot rood kruis over.

De vriendinnen bleven doorgaan, en Kelly hoorde tot haar afschuw dat vriendin K ook alle koolhydraten schrapte, en zich nu veel minder opgeblazen voelde. Een weldaad, want eigenlijk zijn wij hier in het Westen toch echt vadsig.
Kelly voelde zich heel eenzaam en heel hongerig worden, Gelukkig kon ze deze 40 dagen tot Pasen groenten eten. Kool dan vooral, want veel groenten zaten er deze dagen niet in haar biopakket.

Droevig nam ze afscheid van de vriendinnen, die het over de ZuivelDuivel hadden, en liep naar huis.
Daar vond ze nog een paar blaadjes veldsla in de ijskast die ze stuk per stuk opprikte en in haar mond stak, bedenkend hoe ze deze vasten zou overleven.


'Sla heeft ook gevoelens en emoties, niet zo hard bijten'  grapte meneer Janssens die onverwacht de keuken binnenkwam.
Woedend haalde Kelly met haar vork uit, en trof meneer Janssens vol in de borststreek.

Haar sla gingen ze haar niet afnemen, er zijn grenzen aan vasten.

De witte motor

Kelly beet op haar tanden, ze zou geen melk meer drinken, niet in de koffie, geen chocomelk, geen yoghurt, geen slagroom, geen ijsjes -ze snikte even - geen rijstpap of pudding, geen dubbele vla, en ook geen enkele, geen kaas.
Ze beet op haar nagels en dacht aan al die kalfjes die net geboren bij hun moeder werden weggehaald, een restproduct, bijna afval, gedumpt in een kist, zonder mama, helemaal alleen,

Kelly snikte, en ze herinnerde zich de wazige foto die haar mama vroeger altijd bij had, van haar, een babyversie van Kelly, zielig hoopje prematuur, met een pampertje dat maten te groot leek, en met zo'n eng buisje in haar neus. Een garnaaltje, in een plastic bakje overgeleverd aan de goodwill van enkele norse zuster-verpleegster.

Geen denken aan dat haar mama haar mocht aanraken, of pakken, of de borst geven, neeneee, dat was allemaal slecht, melkpoeier kreeg ze, en liefde moest ze later maar inhalen.
En had er iemand compassie met haar? Of met haar mama? Kelly lachte schamper, ze slikte haar tranen in en opende een grote pot B&J-ijs, bananasplit helemaal voor haar alleen.

Er zijn grenzen aan veganisme

Innerlijke transitie

'Maar we gaan een compost-toilet installeren, en dat is echt wel voor de meer geoefende transitionele mens.'
Kelly twijfelde wel even over de term 'transitionele mens' maar het klonk wel chique en ze wou indruk maken op de man die voor haar zat.
Edward zuchtte, en wreef in zijn lange, grijze haar. 'Je verzuipt in uiterlijkheden, Kelly kind,' zei hij. 'Je moet terug naar de bron, terug naar je eigen innerlijke zelf. Voor jou is een composttoilet een BMW, de patserwagen van de alternatieve elite, jouw manier om te zeggen dat je meer bent, beter, gerichter en consequenter, terwijl je pas één mens bent als je het hoogste bewustzijn en de amoebe in harmonie samengaan.
Je moet op zoek gaan naar de Innerlijke Transitie, Jouw Innerlijk Transitie. En die persoonlijke weg die je zal moeten bewandelen zal niet eenvoudig zijn. Kies niet de landweg met de bessen, maar durf af te wijken van het pad dat je voor jezelf hebt uitgestippeld, durf risico te nemen, Kelly, zing voor de tomatenplanten, declameer poëzie op de grote markt, bundel al de indrukken tot een mooi en harmonieus geheel, tot een eenheid die je een gevoel van rust geeft.'
'Zullen we nu samen op zoek gaan? Kelly, Wil je samen met mij een risico nemen, in vertrouwen?'

Hij keek Kelly aan, en streek met de achterkant van zijn hand over haar wang.
Kelly sprong op, het was al laat, en meneer Janssens wachtte met het eten, ze was al veel langer weggebleven dan ze gezegd had.

Thuis had meneer Janssens een verrassing, fritjes van de frituur, want de boog moet niet altijd gespannen zijn, toch?

Terwijl ze haar berepoot opat, met veel mamoetsaus dacht ze dat dat Eduard dat waarschijnlijk niet bedoelde met afwijken van het uitgestippelde pad, maar de amoebe in haar vond het allemaal best.

Het grote vogelweekend

Tom Van Dyck had het op de radio gezegd, dat je meer respect kreeg door te kijken naar die fladderende diertjes in de tuin. En tellen brengt rust in het hoofd, dacht meneer Janssens erbij.
Kelly moest die dag naar de markt en daarna naar het plukveld, om te kijken of de spruitjes de vorst overleefd hadden, dus hij had gezegd de vogels te tellen.
Gespannen zat hij voor het venster, een notitieblokje, en de poster waarop de meest voorkomende vogels opstonden bij hem. En de fles wijn, want het moest ook wat plezant blijven.
Daar, wat was dat? Hij nam de geleende verrekijker en staarde naar het beest in de tuin. Een kauw? of een kraai? Het was geen ooievaar. Meneer Janssens grinnikte dat zou grappig zijn, als er alleen maar ooievaars en pinguïns op zijn telblaadje zouden staan.
Het zwarte beest vloog weg.
En streek neer in een boomtop bij de buren.
Of was dat een andere? En die mus (of was het een winterkoninkje?) had hij die al?
Meneer Janssens maakte een prop van zijn blaadje met telresultaten en begon opnieuw.
Ellendige beesten, ze bleven niet zitten. waren het nu twee eksters of drie? Ze deden het expres, en de fles wijn was ondertussen ook al leeg, Tom Van Dyck zal waarschijnlijk iemand anders laten tellen. Meneer Janssens knarsetandde en stond bruusk op.

's Avonds kwam Kelly met blozende wangen van een hele dag in de koude buitenlucht thuis, een rieten mand met de laatste spruitjes.
'En hoeveel Pimpelmeesjes heb je geteld'

'Ze liggen op het koereke' gromde meneer Janssens, 'samen met die andere onnozele fladderaars' Ik breng even de verrekijker en dat loodjesgeweer terug naar de buurman, begin jij al te tellen, ze liggen stil nu.